Zonder scheids toch geen ruzie

De hele week spreek en zie je elkaar niet. Op dinsdagochtend gaat er een mail de deur uit, waarna langzaamaan de reacties binnendruppelen. ‘Ik ben erbij en hoe!’ en ‘Uiteraard zal ik er zijn. Jerry, maak je borstjes maar nat’. Vriendschappelijk voetballen op een plein of in een park. Het is een populair fenomeen.

Naast amateurvoetbal bij clubs, spelen vele duizenden mannen door heel Nederland wekelijks in stadsparken en -pleinen. Daar komen ze samen om op hobbelige grasveldjes met jassen als doelpalen een potje te voetballen. In tegenstelling tot het amateurvoetbal is de scheidsrechter afwezig, en de bijbehorende schermutselingen op het veld ook.

Veel mannen – vrouwen mogen ook meedoen, maar ‘kunnen het niveau niet aan’ zegt de Amsterdammer Paul Veld (45) – kiezen daarom voor parkjesvoetbal. Tico Samardzic, voormalig jeugdspeler bij Ajax, is zo iemand. Paul: ‘Omdat er bij ons nooit narigheid is, voetbalt hij mee. En daarom neemt hij ook zijn zoon mee.’

Rik Brune (40), die voetbalt in Blijdorp: ‘Tuurlijk hebben we wel eens ruzie gehad omdat iemand te hard doorglijdt op een ander, maar dat wordt gecorrigeerd door de groep.’ Er is sprake van zelfregulering. Wanneer iemand grover speelt dan de rest van het team, wordt hem dat verteld. Of als hij te veel zeurt. ‘Zo iemand merkt het wanneer hij niet meer welkom is bij de groep. En dan blijft hij vervolgens weg.’ Uit de hand loopt het nooit.

Het ontbreken van een arbiter lijkt – gek genoeg – de sleutel tot de gemoedelijkheid op het veld. ‘De scheids wekt soms agressie op, omdat hij fouten maakt’, zegt Roland (32), uit Rotterdam. Bij problemen moeten de spelers het nu onderling oplossen. Dit geeft bepaalde verantwoordelijkheid, waardoor mensen zich beter gedragen. Omdat die wedstrijdjes worden gespeeld tussen vrienden en vage kennissen, is er meer respect voor elkaar, waardoor men niet snel gewelddadig wordt. ‘Je komt voor je plezier, niet om per se te winnen.’

Pauls ploeg noemt zich FC Amsterdamse Bos, naar de locatie waar ze elke zondag spelen. ‘Er ballen opmerkelijke mensen mee’, zegt Paul. ‘Zo hebben we een man van 72 jaar, die af en toe met zijn zoon én kleinkinderen komt meedoen.’ En er is Gerard Stokkink, die vroeger in Parijs woonde en toen geregeld met zijn motor naar Amsterdam kwam om een middagje te spelen.

FC Amsterdamse Bos bestaat al sinds de jaren ’50. De meeste spelers kennen elkaar alleen van het voetballen. Ze hebben elkaar een keer ontmoet op een veldje, gingen eens spelen en spraken vervolgens elke week af. Jaar in, jaar uit. ‘We weten vrijwel niets van elkaar, maar op het voetbalveld zijn we de beste vrienden,’ aldus Paul. Hij weet nog net hoe iedereen heet, maar samen op pad gaan of elkaars verjaardag bijwonen is er niet bij.

FC Amsterdamse Bos is na al die jaren behoorlijk op elkaar ingespeeld. Zo goed zelfs, dat ze onlangs op een toernooi vijf ‘echte’ clubs hebben verslagen. En dat zonder keeper: bij parkjesvoetbal zijn geen echte doelen te verdedigen.

<KADER>
Groningen
Teamnaam: geen
Sinds: 2003
Aantal spelers: 6-10
Speeldag: afhankelijk van het weer
Waar? Grasveld bij hockeyclub Voorwaard
Wouter van Rijn (24): ‘De vaste groep bestaat uit enkele leden van de jaarclub Butu. Wij bellen elkaar op om te zien hoeveel mensen zin en tijd hebben om te spelen. Bij veel animo spelen we op het gras, bij een hockeyclub. Je kunt het terrein vrij betreden, dus ik ga ervan uit dat het mag. Als er drie mensen tijd hebben, dan spelen we op een pleintje hier om de hoek het spelletje tienen: de bal hooghouden, overspelen en proberen te scoren.’

Utrecht
Teamnaam: geen
Sinds: 1998
Aantal spelers: rond 15
Speeldag: donderdagavond
Waar? Wilhelminapark
Lennart Smits (29): ‘De basis van ons team ligt bij studentenvereniging Albertus in Groningen. Na ons afstuderen zijn veel van ons naar Utrecht verhuisd, waarna mijn broer Pieter een e-mail rondstuurde of mensen zin hadden om te voetballen. We spreken niet met elkaar af, we weten gewoon dat er donderdagavond gevoetbald gaat worden. Mijn broer neemt de pylonnen en de bal mee. Na afloop drinken sommigen van ons twee of drie biertjes in het Parkcafé.’

Rotterdam
Teamnaam: geen
Sinds: 2002
Aantal spelers: 4-10
Speeldag: (meestal) woensdag
Waar? Diverse pleintjes in Rotterdam
Roland Brizee (32): ‘We hebben niet echt een vaste speeldag, dus we sms-en elkaar om wat af te spreken. De basis van het team is het zaalvoetbalteam van Activitas. Met name buiten het zaalvoetbalseizoen om zijn we op diverse pleintjes te vinden. Soms iseen plein al bezet door een andere groep, dus gaan we ergens anders heen. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Ik merk dat pleintjesvoetbal enorm in trek is.’

<KADER>
De spelregels
– Een vaste kerngroep spreekt wekelijks op dezelfde plaats, op dezelfde tijd af.
– Vrienden van vrienden of toevallige passanten mogen vaak wel meedoen. En je hoeft niet heel goed te zijn!
– Een vast iemand neemt de bal(len) mee. En soms ook pylonen. Jassen als doelpalen werken ook prima.
– ‘Paal is geen goal’: het doelpunt telt pas, als de bal de pylon of jas niet geraakt heeft. Om zo discussie – of ruzie – te voorkomen.
– Er is geen aanvoerder of scheidsrechter. En geen vaste opstelling: de teams veranderen elke week, afhankelijk van wie er komen opdagen.
– De groep verdeelt zichzelf in twee ploegen: je vrienden worden zo je tegenstanders.
– Er worden geen competitiestanden bijgehouden. Elk potje staat op zichzelf.

Geschreven voor landelijke krant DAG (initiatief Volkskrant / PCM)

Copyright © Gabriël Deriga

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.