René Froger: “Ik hoef mezelf niet meer te spelen”

Omdat René Froger een nieuw album heeft gemaakt, gingen we bij hem een bakkie doen. In Blaricum spraken we over persiflages, vertwijfeling, jezelf durven zijn en zijn overleden ouders.

Wanneer we het terrein van zijn villa in Blaricum oprijden staat René Froger (50) ons al op te wachten in de deuropening. Strompelend gaat hij ons voor richting de keuken. „Ik heb last van mijn kniebanden”, excuseert Froger zich. „En ik heb jicht. Maar verder is alles prima.” De lichamelijke ongemakken weerhouden de Amsterdamse zanger er even later niet van te swingen in zijn huiskamer. Maar daarover later meer. Eerst schuiven we bij aan zijn keukentafel. Daar liggen twee exemplaren van Veronica Magazine. „Mijn vrouw Natasja is al 24 jaar abonnee”, verklaart Froger. Met tussen zijn handen de grootste koffiemok geklemd die wij ooit gezien hebben – met Minnie Mouse print – barst hij los over zijn nieuwe album dat in november verschijnt. „Mensen zullen wakker worden en zeggen: Die Froger kan wel zingen, hoor.” Proeven wij daar enige vertwijfeling? „Nou, het is toch alweer vier jaar geleden dat ik een cd heb uitgebracht. De laatste jaren ben ik erg opgegaan in het Toppers-geweld.” De bewijsdrang siert hem. „Dat heeft te maken met mijn drive om hard te werken en constant hoge kwaliteit te willen leveren.” Froger loopt ook niet weg voor een uitdaging. Zo is zijn nieuwe album met als toepasselijke titel Froger pas zijn tweede Nederlandstalige cd ooit. En heeft hij voor het eerst de liedjes zelf geschreven, samen met Marcel Schimscheimer en Gordon Groothedde. „In het begin van mijn carrière werden de liedjes voor mij geschreven”, vertelt Froger. „Ik dacht: Dat doen ze geweldig, dus waarom zou ik zelf schrijven? Wie zit daar nou op te wachten?” Positieve reacties zorgden ervoor dat Froger toch de pen oppakte. „Ik schreef al liedjes voor bruiloften en partijen en voor de RTL-serie Helemaal Heppie. Mensen die er verstand van hebben zeiden tegen mij dat ik dat goed deed. Toen raakte ik ervan overtuigd dat ik mijn eigen liedjes kon maken.” Ook ouder worden gaf hem een zetje in die richting. „Nu durf ik meer. Vroeger wilde ik binnen de lijntjes tekenen. Kijk, toen ik begon met zingen had je maar één radiozender en dat was Veronica. Ik deed er alles aan om door de dj´s daar leuk gevonden te worden, anders draaiden ze je plaat niet.” De twijfel of men je wel pikt zoals je bent is er niet meer. „Ik laat nu zoveel van mijzelf zien, waardoor ik geen imago meer omhoog hoef te houden. De mensen weten wie ik ben. Ik hoef niet langer René Froger te spelen. Als je ouder wordt realiseer je je wie je bent en durf je dat ook te zijn.”

Helemaal geven doet Froger zich ook in zijn nieuwste schrijfsels. „Die gaan over het leven. Over liefde, verliefd worden, de zomer… Al gaat dat laatste nummer niet over afgelopen zomer. Wat was die verschrikkelijk.” Hij heeft ook een lied geschreven over zijn ouders. In 2009 overleden zij kort na elkaar. „Nog steeds mis ik ze. Ik kan niet effe meer met ze lachen. Of aan mijn vader vragen: ,Ouwe, hoe zou jij dit doen?´” Had het schrijven over je ouders een therapeutische werking? „Het hielp me zeker in de verwerking. Al duurde het lang voordat ik de woorden kon inzingen. Dan flitsten hele verhalen weer aan je voorbij. Zoals het moment dat je hun huis aan het leeghalen bent.” Froger valt even stil. Om licht geëmotioneerd verder te gaan: „Dan zing ik: Het huis voelt net zo leeg als ik mezelf voel.”

Dat Froger al tig jaar meedraait in de top van de Nederlandse muziek verbaast hem enigszins. “Maar ik voel me vooral als een kind zo blij. Mijn leven is een jongensboek waar elke dag een nieuwe pagina bijgeschreven wordt.” Wanneer houden de successen op? “Daar denk ik nooit over na. Omdat het soort succes steeds verschuift. Ik zal niet meer bij de MTV Awards staan, dat soort tijden zijn voorbij, maar voor mezelf heb ik tegenwoordig in andere opzichten nog steeds succes. Zoals de goede cd-verkoop en de tv-programma´s. Of de Topper-concerten, die super in elkaar zitten. Je verlegt je werkterrein, zonder dat het afbraak doet aan de kwaliteit.” De verschuiving zorgt ook voor de broodnodige variatie. “Ik word gek als ik geen afwisseling heb. Daarom heb ik ook nooit in een musical gestaan. Twintig jaar geleden kreeg ik elke hoofdrol aangeboden. Ik voelde me enorm vereerd, maar dan had ik 230 keer per jaar hetzelfde trucje moeten doen. Het is een talent als je dat kan, maar het is niks voor mij. Ik ben recalcitrant, ik moet kunnen improviseren.”

Genoeg gebabbeld, we willen wat horen. Froger neemt ons mee naar zijn huiskamer. Daar doet hij een cd met de splinternieuwe, nog niet gemasterde, nummers in de cd-speler. „Ik denk dat er vijf of zes potentiële hits op staan”, zegt hij. We nemen plaats op de donkergrijze bank als Froger het volume hoog zet. „Het is stevig en helemaal van nu. Ik werk met de beste muzikanten van Europa. Het zit muzikaal briljant in elkaar.” Eerlijk is eerlijk, het album klinkt zeker goed. Dat Froger ermee in z´n nopjes is blijkt als hij zijn lichamelijke klachten even vergeet op zijn eigen muziek staat te swingen in de huiskamer. Terwijl hij het volume van zijn Bang & Olufsen muzieksysteem steeds verder omhoog gooit, blijft hij er live moeiteloos bovenuit zingen. Opvallend is het duet met Martin Morero van Gooische Vrouwen. „Dat typetje is inderdaad op mij gebaseerd. Eigenlijk is het een mix van mij, Borsato en Bauer”. Froger vindt het prachtig. „Peter Paul Muller doet het zo ongelooflijk goed. Al is het zo absurd dat het niets meer met mijn leven te maken heeft.” Over Carlo Boszhard, die Froger nadoet in de TV Kantine, is hij minder te spreken. „Ik vind het best knap wat hij allemaal doet. Alleen als ik mezelf terugzie, herken ik er helemaal niks in.” Balen van de persiflage doet Froger niet. „Dat programma is zo populair geworden, dat je er zwaar de pest in hebt als je er niet in zit. Dan tel je waarschijnlijk niet meer mee.”

<Kader> „Je kan altijd nog muzikant worden”
Dat René Froger kan zingen wisten we al. Dat zijn drie zonen ook over een aardig strotje beschikken zagen we tijdens concerten van De Toppers, waar Danny, Maxim en Didier met papa René het nummer Father & Friends zongen. Gaat de volgende cd ´Froger & Family´ heten? René Froger: „Voorlopig zal ik geen cd met mijn kinderen maken, maar wie weet in de toekomst? Ze zijn alle drie heel muzikaal en constant met zingen bezig. Danny maakt op dit moment zelfs een cd. En voor Maxim en Didier vind ik het belangrijker dat zij eerst hun school afmaken. Als dat ze niet lukt, kunnen ze altijd nog muzikant worden.”

Geschreven voor Veronica Magazine

Copyright © Gabriël Deriga

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.