Porto: Topjesverslindende golven, hete clubs en unlimited port

Een citytrip naar Barcelona, Milaan of New York kennen we. Maar over Porto hoor je nooit iets. Omdat er geen zak aan is? Misschien. Maar dat willen we dan zélf wel bepalen.

De tweedaagse trip kent een valse start. Als een mooie dame in uniform op je afloopt en zegt dat je de rode metrolijn moet nemen om naar het centrum te gaan, dan doe je dat. Wie zijn wij om tegen de staatsrechtelijke macht in te gaan? Dat na het instappen blijkt dat er van die informatie niets klopt, doet er niet toe. Het inchecken in Hospedaria Monte Sinai loopt ook niet vlotjes. Bij de ouwe Joao die geen letter Engels spreekt is geen reservering bekend. Veel nee schudden en lang staren in het reserveringenboek levert toch een kamer op. Voor 12.50 euro per persoon per nacht was dit gedoe te verwachten. We gingen er al vanuit in een min twee sterren hotel terecht te komen. Maar niets is minder waar. Tuurlijk, er was geen reservering, maar het gebouw is prima. Het is een voormalig herenhuis in originele staat: Hoge plafonds en brede, massief-houten deuren. Cool!

We hebben honger, het is al 22.00 uur. “Vir die beste restaurante moet jy in Ribeiro sy”, fluistert de in Zuid-Afrika geboren taxi-chauffeur ons in. Ons Afrikaans is niet meer wat het is geweest, maar we begrijpen dit beter dan dat nasale Portugees. Ribeiro is de oude wijk van Porto, aan de rivier. Hier schuifelen de dames langs met hun Luis Vuittonnetjes. Bij de mannen kan de Ray Ban niet groot genoeg zijn. Af en aan rijden Audi´s, Mercedessen en een enkele Porsche. En dan schijnt Portugal er bruto nationaal inkomen-technisch niet zo lekker voor te staan? Niets van te merken in Porto. Bij Chez Lapin kiezen we als hoofdgerecht de arroz de pato, oftewel eendenrijst. We zullen toch geen rijst krijgen met versnipperd eendenvlees erdoorheen? Jawel. En het is nog best te hakken ook. Tenminste, als je het droge goedje wegdrinkt met groene wijn. Huh? Yepz, naast witte en rode hebben de Portugezen ook groene wijn. Een soort prosecco en helemaal niet groen, maar het klinkt interessant en je wordt er snel dronken van. Aan het tafeltje naast ons zit Pedro Rocha, een vriendelijke local die Engels lult. Hij nodigt ons uit om morgen in zijn sushi-restaurant te komen eten. Sushi? Altijd! Maar dat is morgen. Voor vandaag is het genoeg geweest, wij gaan slapen.

Topjesverslindende golven
Copacabana-achtige sferen hadden we niet verwacht bij havenstad Porto. Maar we hebben ons vergist. Ok, de omgeving is verre van tropisch met een betonnen muur en uitzicht op een fabriek, maar wat er op het redelijk witte strand losloopt doet zeker Braziliaans aan. We kijken onze ogen uit. Stringetje hier, stringetje daar. De stevige topjesverslindende golven zorgen voor een enkele blik op fijne Portugese voorgevels. Ligt het aan ons, of is het warm? Moeders zei al: Als het warm is moet je veel drinken, dus wij naar een strandtent. De keuze is niet moeilijk: Of een jus d´orange voor 2 euro of een caipirinha voor 3. Het is inmiddels half 2, dus een caipirinha (wat is nou 40% alcohol tegenwoordig…) gaat er best in.

De rest van de middag gaan we cultureel doen. Waarom? Omdat Porto veel te bieden heeft, zo is duidelijk. We zien imposante pleinen, lange winkelstraten en mooie theaters. “Porto is dan ook een voorloper op het gebied van moderne architectuur”, zegt ons reisboekje. Van lopen krijg je dorst (ja alweer). En wat drink je als je in Porto dorst heb, maar tegelijkertijd cultureel wil doen? Port. Als we de beroemde Dom Luis 1 brug oplopen zien we aan de andere kant van de Douro alle porthuizen naast elkaar staan. Van Kopke en Taylors tot Sandeman en Cálem. Een tour van een half uur waar ze laten zien hoe ze port maken kost maar vier euro. Inclusief twee glazen port proeven. Als de rest van de groep al naar buiten is, kijken wij de Cálem-dame vriendelijk aan. Na enig aandringen (´wij zijn van de pers, wij maken u beroemd´) maakt ze nog een flesje open. Een 10 jaar oude Reserve. Als we die soldaat hebben gemaakt gaan we terug naar het hotel voor een powernap.

De sluwe Blackberry-truc
Zoals beloofd pikt Pedro ons om 20.45 uur op om naar zijn restaurant Sushi Naka te gaan. Hij blijkt geen pinokkio, zijn sushi is heerlijk. Als we na tweeëneenhalf uur tafelen boten vol sushi, geflambeerde champignons en twee flessen wijn hebben zien langskomen, hoeven we maar 30 euro per persoon te betalen. We love it!
Het mooie van Pedro is, behalve dat hij Engels spreekt en vol interessante verhalen zit, dat hij mensen kent die mensen kennen. En dus weet hij ons last minute op de gastenlijst te krijgen van de elitaire Zenith Lounge. Deze club staat op het dak van het Ipanema Park Hotel en is dé plek voor hippe Portugezen die willen chillen. Het is een waanzinnig mooie club, met een dj, heerlijke cocktails, een zwembad (!) en een adembenemend uitzicht over de stad. Maar wij willen niet langer chillen, wij willen uit ons dak. En dus gaan we naar discotheek Industria. Met de taxi uiteraard, waar in Porto geen gebrek aan is en waar een ritje slechts enkele euro´s kost. Eenmaal aangekomen blijkt Industria dicht. Hoe dan?! We vragen het voorbijgangers, maar door ons waardeloze Portugees (yeah, right) worden we niets wijzer. Dus we bellen Pedro. “Jongens, discotheken gaan hier pas om 03.00 uur open.” Ai, het is pas 01.00 uur.
Pedro stuurt ons naar Twins. “Een leuk barretje”, zei hij nog. Leuk? Hij bedoelt vet! Overal leren fauteuils, metershoge muren van puntige spiegels en een 10 meter lange bar. Een dj draait er als een malle op los, de cocktails gaan als een razende en het is stampvol. Wat ons ook opvalt: Vrijwel alle vrouwen hier zijn prachtig. Ze zien er alleen wel iets te zelfverzekerd uit. We proberen een praatje te maken, maar dat is toch lastig met de vriendelijke, maar stugge Porto-babes. Maar wij zouden niet van FHM zijn als we geen sluwe truc hadden… (ok, eerlijk is eerlijk, het was geen truc, we waren het vergeten, maar het werkte wel). We laten onze Blackberry op de bar liggen en verlaten Twins. Als we buiten staan komen er drie meiden aangerend. “Hello, you loose phone”. Wat een schatten! Ze hadden de telefoon ook in de eigen zak kunnen steken en het de volgende dag op de Portugese Marktplaats kunnen zetten. Het levert een leuk gesprek op en aangezien het bijna 03.00 uur is, is het disco-time! Dat vinden de meiden ook en ze nemen ons mee naar Havana Club Prestige. “Mach bettur than Industria”. Prima!

De muziek is Cubaans, staat keihard, de vrouwen hebben geen rokjes aan maar brede riemen en ook hier gaan de cocktails als zoete broodjes over de bar. Overal schuren stelletjes en soms zelfs hele groepen tegen elkaar. De mensen zijn hier overwegend Braziliaans. Met recht mogen we dit de heetste club van Porto noemen. Om 07.30 uur is het helaas finito. Onze drie Portugese vriendinnen raakten we al snel kwijt aan gespierde, bloeddorstige Angolezen, maar dat maakte de avond er niet minder om. We hebben gedanst alsof ons leven ervan af hing. Het was hard, lang en heet. Als we de Rua Alexandre Herculano inlopen op weg naar ons hotel beseffen we: Porto hoort thuis in de top van de citytrips. Je hebt hier strand met mooie meiden, hete clubs, je kan er port drinken totdat je vloeiend Portugees spreekt en het is nog goedkoop ook. Wij zijn verkocht!

Facts
-Na Lissabon is Porto met 240.000 inwoners Portugal´s grootste stad
-De plaatselijke FC is de voetbalkoning van het land. Porto werd afgelopen jaar kampioen, won de beker én de Europa League
-Vroeger heette de stad Portucale, waar uiteindelijk Portugal van is afgeleid
-Aan de Douro liggen 85.000 wijngaarden. Hik

Kostda?
Vlucht: 175 euro (directe vlucht Eindhoven – Porto)
Hotel: Hospedaria Monte Sinai, 25 euro per nacht voor een tweepersoonskamer
Biertje: 1 euro aan het strand, 2 euro in de discotheek
Cocktail: 3 euro aan het strand, 5 euro in de club
Entree clubs: 7.50, dat je via een ingewikkeld stempelkaartsysteem aanvankelijk terugkrijgt in consumpties maar uiteindelijk wel betaald. Een Portugese wisseltruc, zeg maar.

Gespotte spots
Hospedaria Monte Sinai, Rua Alexandre Herculano 146
Chez Lapin, Rua dos Canastreiros 40-42
Cálem, Av. Diogo Leite 26
Sushi Naka, R. Dionísio dos Santos Silva 156
Zenith Lounge, Rua de Serralves 124
Twins, Rua do Passeio Alegre, nº 1000
Havana Club Prestige, Rua de Alegria 611

Geschreven voor For Him Magazine (FHM)

Copyright © Gabriël Deriga

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.